Przejdź do treści
beta 0.9

Układ sali seminaryjnej: teatralny, szkolny czy w podkowę?

Układ sali seminaryjnej wybiera się przede wszystkim według tego, co uczestnicy mają robić: słuchać, robić notatki, pracować w małych grupach, podejmować decyzje przy stole albo spotykać się na stojąco. Następnie należy go sprawdzić na planie w skali: pod kątem dopuszczalnej pojemności obiektu, dróg komunikacyjnych i widoczności ekranu. Sala wypełniona po brzegi, ale źle zaplanowana, męczy bardziej niż sala nieco mniej zapełniona, w której każdy widzi, słyszy i może swobodnie się poruszać.

W skrócie

  • Sześć układów obejmuje niemal każde seminarium: teatralny, szkolny, kabaretowy, w podkowę, konferencyjny i koktajlowy.
  • Ta sama sala mieści różną liczbę osób w zależności od układu. Pojemność podana przez obiekt zawsze ma pierwszeństwo.
  • Przepisy bezpieczeństwa ograniczają liczbę miejsc w rzędzie i nakazują utrzymanie wolnych dróg komunikacyjnych.
  • Ekran, scenę, stanowisko techniczne i gniazdka zaznacza się przed stołami, a nie po nich.
  • Jeśli sesja plenarna i warsztaty odbywają się po kolei w tej samej sali, w programie warto zarezerwować czas na przearanżowanie.

Punkt wyjścia: cel każdej sesji

Pytanie nie brzmi: „który układ jest najładniejszy?”, lecz: „co uczestnicy mają robić podczas tej sesji?”. Zanim zacznie się rozmowa o stołach, warto zapisać dla każdego punktu programu:

  • główną aktywność: słuchanie prelegenta, pisanie, rozmowa w małych grupach, debata, podejmowanie decyzji, networking;
  • czas trwania: krzesło bez stołu jest do zniesienia podczas krótkiej konferencji, znacznie gorzej przez cały dzień;
  • materiały pomocnicze: prezentacja na ekranie, tablica, flipchart, prelegent poruszający się po sali, panel gości na scenie;
  • rzeczywistą liczbę uczestników, wraz z prelegentami i ekipą techniczną.

Po udzieleniu tych czterech odpowiedzi wybór zawęża się zwykle do jednego lub dwóch układów.

Sześć klasycznych układów i ich zastosowania

Układ Zasada Najlepszy do Ograniczenia
Teatralny Rzędy krzeseł zwrócone ku scenie, bez stołów Sesja plenarna, konferencja, ogłoszenia, wystąpienie otwierające Brak podparcia do pisania, mało wymiany zdań, ścisłe przepisy dotyczące rzędów
Szkolny Rzędy wąskich stołów, krzesła tylko z jednej strony, twarzą do sceny Szkolenie, długa sesja z notatkami lub laptopem Zajmuje więcej miejsca niż układ teatralny, rozmowa ogranicza się do sąsiada
Kabaretowy Okrągłe stoły zajęte tylko od strony sceny, w półkolu Naprzemienne wykłady i praca w grupach, warsztaty Dużo powierzchni na osobę, utracone miejsca po stronie tyłem do ekranu
W podkowę (U) Stoły tworzące literę U otwartą w stronę ekranu lub prowadzącego Komitet, interaktywne szkolenie, mała grupa dyskutująca Niewielka pojemność, niewykorzystany środek, szybko robi się zbyt duży
Konferencyjny Jeden duży stół (lub wyspa stołów) z miejscami dookoła Zarząd, podejmowanie decyzji, mała grupa Trudny przy większej liczbie osób, nierówna widoczność ekranu
Koktajlowy Na stojąco, rozstawione stoły koktajlowe, mało siedzisk lub brak Powitanie, przerwa, networking, wieczór zamykający Nie nadaje się do długich prezentacji, warto przewidzieć kilka miejsc siedzących

Porównanie samych kształtów stołów (okrągłych, prostokątnych, w podkowę) znajduje się w artykule Stół okrągły czy prostokątny?. Dotyczy on wesela, ale zasady dotyczące komunikacji są takie same.

Układ kabaretowy w praktyce

Układ kabaretowy to często najlepsze rozwiązanie dla seminarium, w którym wykłady przeplatają się z warsztatami. Uczestnicy widzą scenę bez odwracania się, a potem pracują przy swoim stole, nie zmieniając sali. Wymaga jednak przestronnego pomieszczenia: przy każdym stole celowo zostają wolne miejsca.

Dlaczego pojemność zależy od układu

Sala opisana jako „na 150 osób” nie pomieści 150 osób w każdej konfiguracji. Każdy dodatkowy stół zajmuje powierzchnię i wymaga przejść wokół siebie. Zasadniczo, od układu najgęstszego do najluźniejszego:

  1. koktajlowy (na stojąco) i teatralny;
  2. szkolny;
  3. kabaretowy i konferencyjny;
  4. w podkowę.

Nie warto ufać wskaźnikom „na m²” znalezionym w internecie: różnią się w zależności od źródła i nie uwzględniają słupów, sceny, stanowiska technicznego ani drzwi. Dla sal zebrań bez widowisk francuski przepis przeciwpożarowy ustala maksymalną liczbę osób na jedną osobę na m² całkowitej powierzchni sali (artykuł L 3). To limit bezpieczeństwa, a nie miara komfortu.

Warto zapamiętać dwie zasady:

  • dopuszczalna pojemność obiektu ma pierwszeństwo: należy poprosić o nią na piśmie, dla konkretnej sali i planowanego układu;
  • pojemność komfortowa jest niższa: od powierzchni sali trzeba odjąć scenę, stanowisko techniczne, bufet, szatnię i przejścia.

Przepisy bezpieczeństwa, które warto znać

Poniższe zasady pochodzą z prawa francuskiego (przepisy dla obiektów przyjmujących publiczność, ERP) i dotyczą Francji. W innym kraju należy sprawdzić obowiązujące tam wymogi, najlepiej u zarządcy obiektu. Francuski przepis AM 18 przewiduje:

  • najwyżej 16 miejsc w rzędzie między dwoma przejściami;
  • najwyżej 8 miejsc w rzędzie między przejściem a ścianą;
  • siedziska, które nie przesuwają się w razie tłoku: albo każde siedzisko jest przymocowane do podłogi, albo siedziska są połączone w rzędy, a każdy rząd jest przymocowany do podłogi lub ścian na końcach, albo rzędy są sztywno połączone ze sobą w bloki trudne do przewrócenia lub przesunięcia.

Dla sal konferencyjnych i zebrań rozdział dotyczący typu L dodaje własne zasady. Artykuł L 28 dopuszcza do 50 miejsc między dwoma przejściami, ale tylko przy spełnieniu zestawu łącznych warunków, w tym przymocowania siedzisk lub rzędów do podłogi. Artykuł L 29 zakazuje ruchomych siedzisk w salach, z pewnymi wyjątkami, między innymi dla sal ze stołami. Innymi słowy, krzesła ustawione luźno w rzędach teatralnych nie są oczywistością: warto zapytać obiekt, w jaki sposób jego krzesła są ze sobą łączone.

Ten sam przepis wymaga, aby ekrany i podesty nie utrudniały ani nie zwężały dróg komunikacyjnych (artykuł AM 16). Agence culturelle Grand Est przypomina, że przejścia i wyjścia nigdy nie mogą być zastawione ani zamknięte.

Zasady te zależą od klasyfikacji obiektu: odpowiada za nie zarządca, który zna dopuszczalną liczbę osób. Zadaniem organizatora jest przedstawienie mu planu zgodnego z przepisami i uzyskanie jego zatwierdzenia.

Ekran, scena, stanowisko techniczne i gniazdka: sprawdzanie z każdego miejsca

Najpierw rozmieszcza się elementy stałe, potem uczestników. Zalecana kolejność:

  1. Drzwi i wyjścia, wraz z przestrzenią przed nimi, która musi pozostać wolna.
  2. Scena lub podest, najlepiej przy krótszej ścianie sali, z dala od wejścia, aby spóźnialscy nie przechodzili przed prelegentem.
  3. Ekran, na tyle wysoko, by był widoczny ponad głowami, bez okna naprzeciwko, które oślepiałoby projekcję.
  4. Stanowisko techniczne (dźwięk, obraz, światło), z tyłu sali, z bezpośrednim widokiem na scenę, poza przejściami.
  5. Gniazdka i kable: należy je zlokalizować na miejscu. Kabel przecinający przejście trzeba zabezpieczyć, a najlepiej przenieść.
  6. Uczestnicy, na samym końcu.

Następnie warto skontrolować trzy kwestie z najmniej korzystnych miejsc: z ostatniego rzędu, z końców rzędów i zza słupa. Czy widać dolną część ekranu? Czy prelegent nie jest zasłonięty przez mównicę? Czy dźwięk dociera bez echa? Kontrolę tę umożliwia wizyta w 3D na wysokości wzroku gościa, wykonana jeszcze przed wydarzeniem.

Sesja plenarna rano, warsztaty po południu

Wiele seminariów łączy sesję plenarną w układzie teatralnym z warsztatami w układzie kabaretowym. Są trzy rozwiązania:

  • Jeden układ na cały dzień: układ kabaretowy sprawdza się zarówno przy wykładach, jak i warsztatach. To najprostsze rozwiązanie, o ile sala jest wystarczająco duża.
  • Dwie sale: sesja plenarna w dużej sali, warsztaty w salach pobocznych. Trzeba doliczyć czas na przejście.
  • Przearanżowanie w trakcie przerwy: najoszczędniejsze pod względem powierzchni, ale najbardziej ryzykowne.

Jeśli układ ma się zmienić, warto narysować oba plany, ustalić z obiektem, kto przestawia meble i gdzie są one przechowywane, a zmianę zaplanować na przerwie obiadowej, a nie kawowej. Przearanżowanie należy wpisać do harmonogramu, z osobą odpowiedzialną i godziną zakończenia, tak jak każdy inny punkt programu.

Najczęstsze błędy

  • Maksymalne zapełnienie sali. Dopuszczalna liczba osób nie jest celem. Warto zachować zapas na spóźnialskich, prelegentów i ekipę.
  • Przejścia zastawione torbami i płaszczami. Należy przewidzieć szatnię lub miejsce na bagaże, w przeciwnym razie trafią one na drogi komunikacyjne.
  • Zbyt daleki ostatni rząd. Przy głębokiej sali lepiej zastosować szersze rzędy, w granicach przepisów, niż wydłużać salę tak, że z tyłu nie da się odczytać ekranu.
  • Uczestnicy w układzie kabaretowym siedzący tyłem do ekranu. Miejsc zwróconych plecami do sceny nie należy zajmować.
  • Zbyt duże U. Powyżej pewnej liczby osób ramiona U przestają się widzieć i wymiana zdań zanika. Wtedy lepszy jest układ kabaretowy.
  • Stanowisko techniczne zaplanowane w ostatniej chwili, które odbiera cały rząd lub staje w przejściu.
  • Plan niezatwierdzony przez obiekt, którego niezgodność wychodzi na jaw dopiero rano w dniu wydarzenia.

Przy przygotowaniu wizyty technicznej w obiekcie pomocna jest lista kontrolna miejsca przyjęcia z pytaniami, które warto zadać.

Zaplanować seminarium z Eventelio

Eventelio obsługuje wydarzenia firmowe (seminaria, team building, imprezy firmowe), z osobną przestrzenią dla każdego wydarzenia, udostępnianą klientowi i usługodawcom. Do planowania układu sali służą plany 2D i 3D, które umożliwiają:

  • narysowanie sali co do centymetra (drzwi, słupy, scena, piętra, tereny zewnętrzne) lub rozpoczęcie od obiektu z biblioteki;
  • rozmieszczenie stołów i wyposażenia: ustawiają się automatycznie według liczby gości, a następnie można je poprawić ręcznie;
  • zwiedzanie sali w 3D na wysokości wzroku gościa, w trybie dziennym lub wieczornym, aby sprawdzić widoczność i przejścia;
  • dołączenie planów do pakietu PDF wraz z harmonogramem i kontaktami, do przekazania obiektowi i usługodawcom (zob. co umieścić w pakiecie PDF).

W harmonogramie można też uwzględnić zmiany układu, z godziną, czasem trwania i osobą odpowiedzialną. Do podziału uczestników na zespoły lub działy służy bezpłatne narzędzie internetowy plan stołów, które sprawdza się także przy seminarium lub kolacji firmowej. Szczegóły dla agencji znajdują się na stronie agencje eventowe, a dostępne formuły na stronie cennik. Plan pozostaje narzędziem przygotowawczym: zgodność ustawienia z przepisami zawsze potwierdza się z obiektem.

Najczęściej zadawane pytania

Jaki układ wybrać na seminarium z warsztatami?

Układ kabaretowy to często najlepszy kompromis: podczas wykładów każdy widzi scenę, a potem pracuje przy swoim stole, bez zmiany sali. Wymaga więcej miejsca niż układ teatralny.

Ile krzeseł można ustawić w jednym rzędzie?

Francuski przepis AM 18 przewiduje najwyżej 16 miejsc między dwoma przejściami i 8 między przejściem a ścianą, przy siedziskach przymocowanych lub połączonych ze sobą. Niektóre sale konferencyjne mogą przekroczyć ten limit pod ścisłymi warunkami. Poza Francją obowiązują lokalne przepisy, dlatego należy to potwierdzić w obiekcie.

Jak poznać rzeczywistą pojemność sali?

Należy zapytać obiekt o dopuszczalną liczbę osób, na piśmie, dla danej sali i planowanego układu. Następnie od powierzchni trzeba odjąć scenę, stanowisko techniczne, bufet i przejścia, aby oszacować pojemność komfortową.

Czy można zmienić układ w ciągu dnia?

Tak, pod warunkiem że narysowane zostaną oba plany, ustalone będzie, kto przestawia meble i gdzie są one przechowywane, a zmiana zostanie zaplanowana na wystarczająco długiej przerwie i wpisana do harmonogramu.

← Wszystkie artykuły

Zastosuj te wskazówki w Eventelio

Załóż konto w kilka minut: 30 dni okresu próbnego, bez karty płatniczej, bez zobowiązań.

Utwórz moje wydarzenie 30 dni za darmo · Bez karty płatniczej